Mijn voortraject bij Graves

Mijn voortraject begon eind 2020. Er kwamen ineens hevige stressreacties die ik niet van mezelf kende. Een nacht kreeg ik hartkloppingen, na stress eerder op de dag. Het trok weer weg. Daarvoor had ik al gemerkt dat ik graag actief wilde zijn, iets wat ik vroeger nooit had.

Tot halverwege 2022 waren het vooral momenten: hartkloppingen die opkwamen en weer verdwenen. Mijn handen trilden vaker. Na een middag in de tuin waren mijn spieren zo zwak dat ik nauwelijks nog overeind kwam. Ik begon trappen te vermijden omdat het te veel moeite kostte.

Midden 2022, na een etentje in ons favoriete Indische restaurant, sloeg alles om. Mijn stoelgang werd snel, net geen diarree. Enorme, bijna continue eetlust. De hartkloppingen kwamen vaker, en op een gegeven moment hielden ze de hele dag aan. Ik werd sneller emotioneel. Mijn haar werd dunner en slapper en mijn huid droger.

Mijn chronische ontsteking aan één ooglid leek te zijn overgeslagen naar mijn andere oog. Beide ogen waren dik en vochtig. Scherpstellen ging lastig en de sterkte van mijn bril voor dat tweede oog veranderde ineens een hele dioptrie. Een voortand begon losser te staan.

Later verloor ik tijdens wandelen een paar keer bijna mijn bewustzijn. De afstanden werden steeds korter. Fietsen kon ik niet meer, omdat stress mijn lichaam meteen liet escaleren en ik de fiets dan niet meer onder controle had. Mijn gemiddelde hartslag zat onder de 50. Ik moest altijd iets te eten bij me hebben, anders zakte ik weg. Mijn spieren waren onrustig, vooral in bed. Mijn zenuwstelsel stond permanent aan. ’s Nachts voelde ik mijn hart kloppen in mijn oren en slapen werd onrustig en ik werd vaak wakker.

Ik bleef lange tijd denken dat het aan stress lag, of aan “gewoon ouder worden”. Ik ben ook van 'het gaat wel weer over'. Maar mijn lichaam gaf steeds duidelijker signalen. Op een dag werden de zorgen van mij en mijn partner daarover te groot en ben ik naar de huisarts gegaan. Na het bloedonderzoek werd meteen duidelijk: flinke Graves.

Als je hier iets in herkent: je bent niet alleen. Veel mensen met Graves herkennen deze fase waarin je voelt dat er iets niet klopt, maar het nog niet te benoemen is. Het kan verwarrend en beangstigend zijn. Het ligt niet aan je karakter. Het is je lichaam dat om aandacht vroeg. En er is herstel mogelijk. Alles wat ik hierboven beschrijf is sinds de medische behandeling hersteld, al kost het het één meer tijd dan het ander. Elders op deze website schrijf ik over de ziekte en laat ik zien welke stappen kunnen helpen om lichaam en zenuwstelsel weer tot rust te brengen.

Terugkijkend begrijp ik waarom het toen niet ernstig voelde.
Mijn lichaam en geest hadden zich aangepast aan de situatie. Dat gebeurt vaker bij langzaam ontwikkelende ziektes, en zeker bij Graves. Je voelt je vaak energiek, niet ziek. Je zenuwstelsel blijft aan, dus je denkt dat het wel goed gaat. En zolang je functioneert, merkt niemand hoe hard je lijf eigenlijk werkt om dat tempo vol te houden. Het leek alsof ik gezond was — maar vanbinnen draaide alles op overdrive.