Herstel van Graves

Herstel lijkt vaak iets wat je doet: medicijnen nemen, goed eten, rust pakken. Maar echt herstel begint pas als lijf en hoofd weer samenwerken.

Denk aan zo’n moment dat je naar een kast loopt terwijl je aan iets anders denkt. Je lichaam weet de weg, maar niet wat het daar moet doen. Zo werkt herstel soms ook: je doet van alles, maar zonder dat je er echt bij bent.

Het helpt mij om daar af en toe even bij stil te staan. Dan leg ik een hand op mijn hart en zeg in gedachten: “Herstel van Graves.”

Geen wens, geen plan — maar een richting. Een vriendelijk seintje aan mijn lichaam dat het mag herstellen. Wanneer lichaam en bewustzijn weer samenwerken, krijgt herstel vanzelf meer vorm. Ik merk dat dat mijn lichaam rust geeft.

Ik gebruik Herstel van Graves soms ook als een vraag. Het helpt me om richting te houden als ik merk dat ik in gedachten een wandelingetje maak in plaats van aanwezig te zijn en goed voor mijn lijf en zenuwstelsel te zorgen. Of als ik denk dat ik ga zwichten voor een tussendoortje. Dan stel ik mezelf de vraag of dit me helpt bij Herstel van Graves — en meestal is dat genoeg om te beseffen dat dat niet zo is.