Mijn fijne hulp voor diepe rust:  lichte druk manieren

Na mijn eerste zenuwstelsel crashes kwam ik er noodgedwongen achter hoe minimaal mijn belastbaarheid was geworden. Dagritme (zie Grip op Graves) weer oppakken wilde maar niet van de grond komen. Computerwerk bleek een eindeloze loop die ik niet meer vanzelf stopte. Zelfs eenvoudige dingen vroegen meer dan mijn systeem aankon.

’s Nachts had ik al mijn verzwaringsdeken. Die lichte, constante druk hielp duidelijk. Overdag moest ik het doen met motivatie en discipline, maar juist die leken volledig verdwenen. Ik merkte dat ik iets miste dat mijn zenuwstelsel hielp om écht te zakken, zonder dat ik daar wilskracht voor hoefde in te zetten.

Via de site van Lotgenootje kwam ik verzwaringsknuffels tegen, ook voor volwassenen. Ik heb de gok gewaagd en een konijn besteld. Ik gebruik haar zittend op schoot, met haar zitvlak tegen mijn buik en haar hoofd tegen mijn borst. Dat zijn twee plekken die sterk reageren op lichte, constante druk en daardoor het zenuwstelsel diep kunnen kalmeren.

Tot mijn grote plezier werkt dit niet alleen uitstekend, mijn lichaam vraagt er ook zelf om. Pauzes worden vanzelf langer. Ik zit met een kop thee rustig met Emma op schoot en voel geen enkele neiging om meteen weer door te gaan. De rust is niet geforceerd, maar uitnodigend. En opvallend genoeg komt daarmee ook mijn discipline terug. Met een briefje op mijn computerscherm – dit werk is een loop die nooit af is – houd ik mezelf scherp, maar zonder strijd.

De overgangen in Dagritme neem ik nu met plezier. Zelfs zonder Emma zakken ze sneller en dieper dan daarvoor. Mijn lichaam lijkt voor het eerst in lange tijd weer te herkennen wat echte rust is en hoe die te bereiken. Dat voelt als pure winst.

Lotgenootje heeft ook polsknuffels. Dat ziet er bij een volwassene misschien wat vreemd uit, maar het effect is verrassend sterk. Een zachte, stevige band geeft lichte constante druk rond de pols, met bovenop een klein pluche diertje. Door de pols lopen belangrijke zenuwen die goed reageren op dit soort druk.

Je kunt dit effect ook zelf opwekken. Leg bijvoorbeeld een onderarm op je bovenbeen of op tafel, omsluit je pols met je andere hand en laat die hand zwaar worden. Houd dit minimaal dertig tot zestig seconden vast. Een andere korte regulatiemethode is je armen gekruist tegen je borst houden en daar zachte druk geven, opnieuw dertig tot zestig seconden. Of je ene hand op je borst en je andere hand op je buik leggen.

Toch merk ik dat een hulpmiddel iets extra’s heeft. Het houdt de druk gelijkmatig vast, zonder inspanning, en vaak langer dan je zelf volhoudt. En nee, een verzwaarde polsknuffel is niet te vergelijken met een sportpolsband met gewicht. Die laatste activeert juist, terwijl dit systeem duidelijk kalmeert.

Verzwaringshulp kun je inzetten in situaties als slapen, bij dagritme-overgangen, bij lichte constante pijn, tijdens wachten, als passagier in de auto – vooral bij langere ritten – en bij onverwachte prikkels om je zenuwstelsel snel te helpen zakken. Ook bij een onrustige nacht, niet doorslapen, of juist bij rustige activiteiten zoals een mild tv-programma of een eenvoudige puzzel kan het ondersteunend zijn.

Je gebruikt dit soort hulpmiddelen goed als ze je helpen om tot rust te komen. Dat kan eigenlijk nooit te veel zijn bij herstel van Graves. Het wordt minder helpend wanneer je het gebruikt om door te gaan terwijl je eigenlijk zou moeten stoppen, wanneer je onrustig wordt zonder, steeds zwaardere prikkels nodig hebt, of wanneer het emoties, signalen of gesprekken gaat dempen.

Emma heeft inmiddels gezelschap gekregen van Emmett, de polsbeer. Samen geven ze mijn herstel een merkbare boost. Dit is geen review of aanbeveling. Ik heb deze hulpmiddelen zelf gevonden, zelf gekocht en deel ze hier omdat ze mij in deze fase van mijn herstel oprecht helpen.