De spaarpot van herstel - iets niet doen, levert toch iets op
Sinds een paar dagen gebruiken we thuis een nieuwe uitdrukking. Als ik iets niet doe wat ik vroeger vanzelf deed, zeggen we niet meer dat het is blijven liggen. We zeggen: dat stoppen we in de spaarpot. Dat klinkt misschien simpel, maar voor mij maakt het een groot verschil.
Tijdens herstel van Graves ben je voortdurend aan het kiezen. Niet omdat je lui bent. Niet omdat je geen zin hebt. Maar omdat je lichaam niet onbeperkt energie beschikbaar heeft. Elke activiteit kost iets. Soms merk je dat direct. Soms pas uren later of zelfs de volgende dag.
Ik kan bijvoorbeeld na het eten de tafel afruimen. Theoretisch lukt dat vaak nog wel. Ik kan ook een wasmand opvouwen of nog even iets opruimen in huis. Maar als ik ervoor kies om dat niet te doen en in plaats daarvan te gaan zitten of even te rusten, voelt dat al snel alsof ik iets niet heb gedaan.
De spaarpot helpt om daar anders naar te kijken. Energie gaat niet verloren Als ik een taak oversla, verdwijnt die energie niet zomaar. In mijn hoofd gaat die energie de spaarpot in. Dat betekent niet dat ik daarna iets anders ga doen. Ik gebruik die energie niet voor een extra wandeling, een bezoek of een nieuw project. Ik gebruik hem voor herstel. Voor een rustiger zenuwstelsel. Voor minder overprikkeling. Voor een lichaam dat nog steeds bezig is om te herstellen van een periode waarin alles op volle snelheid draaide. Dat maakt het veel makkelijker om sommige dingen bewust te laten liggen.
Het bijzondere is dat de spaarpot niet alleen voor mij werkt. Als mijn partner een taak overneemt, weet hij dat hij daarmee niet alleen een klusje doet. Hij helpt ook mee aan mijn herstel. Dat geeft een andere betekenis aan wat hij doet. Het voelt minder alsof werk wordt doorgeschoven en meer alsof we samen een keuze maken die op dat moment het meeste oplevert. Hij ruimt de tafel af. Ik ga even zitten. En samen stoppen we iets in de spaarpot.
Een van de lastigste lessen tijdens herstel van Graves is dat kunnen en verstandig zijn niet hetzelfde zijn. Er zijn natuurlijk dingen die ik op een goede dag best kan. Maar als ik alles doe wat ik kan, blijft er vaak weinig over voor herstel. Ik begin steeds beter te begrijpen dat herstel niet alleen zit in wat je opbouwt, maar ook in wat je bewust laat. Niet elke was hoeft direct - of door mij - gevouwen. Niet elke taak hoeft af. Soms is het verstandigste wat je kunt doen juist stoppen.
De spaarpot heeft voor mij iets veranderd. Ik kijk minder naar wat ik niet heb gedaan en meer naar wat het oplevert. Rust nemen voelt daardoor minder als een tekortkoming. Het krijgt een functie. De energie die ik niet uitgeef, helpt mijn lichaam om te herstellen. En op dagen waarop ik worstel met schuldgevoel of ongeduld, is dat soms precies de gedachte die ik nodig heb: Ik doe niet niets. Ik stop iets in de spaarpot.