Toen ik mijn herstelkans hoorde - het begin van deze site

Ik kreeg, net als veel mensen tijdens het consult waarin de diagnose Ziekte van Graves werd besproken, de standaard uitleg aan de hand van een getekend schema van hypofyse, TSH en schildklierhormoon (zie onderaan deze pagina). De behandeling was duidelijk: medicatie, controles, afwachten. Daar kon ik mee werken.

Later noemde de internist mijn herstelkans. Een percentage. Een standaardwaarde.
Mijn eerste gedachte was niet: dit is gemiddeld.
Mijn eerste gedachte was: mijn situatie is niet gemiddeld en dit percentage is al laag.

Ik had al een lange voorgeschiedenis. Mijn lichaam had jarenlang onder hoge spanning gestaan. Als dit het standaardpercentage is, wat betekent dat dan voor mij? Is mijn kans dan nog lager? Die vraag bleef hangen.

Er werd niets verkeerd uitgelegd. Er werd niets achtergehouden. Maar er werd ook niets gezegd over wat ik zelf kon doen om mijn positie binnen dat percentage te beïnvloeden.

Thuis ging ik zoeken. Wat beïnvloedt herstel bij Graves? Wat kan ik zelf optimaliseren? Bestaat er meer dan medicatie en tijd? 
Ik vond uitleg over de ziekte. Over behandelingen. Over statistieken. Wat ik niet vond, was een samenhangend overzicht van beïnvloedbare factoren.

Dat moment – niet het schema, maar het percentage – was het begin van wat later deze site zou worden. Niet omdat de medische zorg tekortschiet. Maar omdat ik niet wilde afwachten of ik onder of boven een gemiddelde zou vallen. Ik wilde begrijpen wat ik zelf kon doen.

En dat werd het vertrekpunt voor mijn eigen herstel, dat ik later heb uitgewerkt in Herstel van Graves.

Lees ook
👉 Mijn traject voorafgaand aan de diagnose
👉 Herstelkansen vanuit de internist gezien – medische beoordeling van herstel en kans op blijvende remissie.
👉 Kan ik mijn herstelkans zelf inschatten? – welke factoren de kans op blijvende remissie bepalen